Het oerverhaal van De Geschilde Aardappel
Het verhaal van Jojanneke Krabbe (1976) speelt zich af in een boerderij aan de rand van Zwartsluis. Daar is ze geboren en voelt ze zich thuis, daar is ze de paardenfluisteraar.
Jojanneke runt samen met Jacco De Geschilde Aardappel in Zwartsluis. De plek geeft haar een oergevoel diep in het hart van rust en ruimte.
‘In de acute zorg ben je er wanneer dit het hardst nodig is’
Toen Julia Beldman (1995) een keer mee mocht naar de huisartsenpost wist ze: dit is wat ik wil! Als Julia iets wil, dan gaat ze ervoor. Stap voor stap ging ze op haar doel af.
Ze is nu gediplomeerd ambulancechauffeur en rijdt behendig en met zelfvertrouwen door het drukke verkeer om zo snel mogelijk zorg te verlenen in spoedsituaties.
‘Ik zit nog steeds in de zandbak, het is mijn natuurlijke omgeving’
Ronald A. Westerhuis (1971) is bekend in de internationale kunstwereld met zijn stalen sculpturen. Zijn grootste talent is echter het herkennen van jonge talenten.
Ronald en zijn ‘gastjes’ reizen de wereld over, maar zijn ook vaak te vinden in zijn werkplaats Studio RAW.
Op geluksexpeditie met kreukelige tenen en jeugdherinneringen
Ik hou van koude winterdagen. Nee, niet van die grijze, grauwe dagen, maar van dagen dat de lucht blauw is, er een druppel aan je neus hangt, je witte wolkjes ademt en de koude lucht je van buiten en van binnen opfrist. Heerlijk!
Overgang naar powervrouw
Laten we het eens hebben over de overgang. Niet over opvliegers en slapeloze nachten, maar over adrenalinestoten en wat we allemaal kunnen doen met al die extra tijd die we wakker doorbrengen! Laten we het hebben over de overgang naar powervrouw!
Ons boek werkt voor ons
Wauw, de tweede druk van ons boek komt eraan! Slechts een half jaar na de boeklancering. Het begint in de zandbak geeft een enorme boost aan Platform 9. Ons boek werkt voor ons!
De hel van 2005
Na nog geen 5 minuten roeien waren we doorweekt van de ijskoude golven die over de boorden klotsten, maar we gingen ervoor, we hingen aan de riemen alsof ons leven ervan afhing en de stuurvrouw sleepte ons door elke zwaarbevochten meter heen. Op gezette tijden gluurde ik even over mijn schouder en zag in de verte de Brandaris. Daar moesten we heen, daar was de haven, daar was het warm.
