De afgelopen jaren werkte ik als communicatieadviseur aan grote maatschappelijke vraagstukken, die mensen rechtstreeks raken. Tijdens corona en rondom de opvang van vluchtelingen. Werk dat ertoe doet en waarin communicatie zoveel meer is dan een persbericht schrijven of een boodschap overbrengen. Het gaat over vertrouwen, over luisteren, over duidelijkheid bieden wanneer de wereld onzeker is. En soms ook over overeind blijven wanneer de emoties hoog oplopen. Ik heb dat werk altijd met bevlogenheid gedaan. Samen met collega’s die er net zo vol voor gingen als ik. Teams waarin we elkaar steunden, samen oplossingen zochten en bleven doorgaan, ook als het ingewikkeld werd. Maar … het was niet altijd leuk.

Zeker rondom de opvang van vluchtelingen heb ik ervaren hoe hard, negatief en respectloos reacties kunnen zijn. Natuurlijk mag iedereen ergens iets van vinden. Sterker nog, dat hoort bij een democratische samenleving. Maar de manier waarop mensen soms met elkaar omgaan, heeft me geraakt en ik ben daar wel klaar mee. Niet met de maatschappelijke vraagstukken. Niet met het belang van goede communicatie. En al helemaal niet met de mensen met wie ik heb samengewerkt. Maar wel met de voortdurende negativiteit die soms om dat werk heen hangt. Of ik straks weer terug wil naar dat soort opdrachten? Ik weet het oprecht niet.